[ Pobierz całość w formacie PDF ]

CARIN RAFFERTY

 

 

Harlequin Temptation 16

 

 

NAJPIĘKNIEJSZY PREZENT

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ROZDZIAŁ 1

 

 

Adam Worth wtulił głowę w ramiona i szybkim krokiem ruszył przez parking przy ogromnym kompleksie handlowym Evergreen Mail, którego był właścicielem. Wiał silny, przeszywający do szpiku kości wiatr. Adam jedną ręką postawił kołnierz płaszcza, drugą zaś przytrzymał rozchylające się poły. Meteorolodzy zapowiadali śnieżycę. Adam modlił się w duchu, aby te pesymistyczne prognozy się nie sprawdziły. Chociaż, znając jego pecha, należało spodziewać się burzy, jakiej nie pamiętają nawet najstarsi mieszkańcy Colorado Springs.

Dlaczego, u licha, musiałem wyznaczyć datę otwarcia na zbliżające się święta? - pomyślał, przekręcając klucz w zamku bocznych drzwi. Nawet w dzieciństwie nie lubił Bożego Narodzenia. Ta pora oznaczała teraz jedynie zwiększony ruch i więcej kłopotów niż to wszystko warte.

Mimo niechęci do świątecznego zamieszania, zdawał sobie doskonale sprawę, że grudzień to najlepszy miesiąc dla handlowców, a nowo otwarte centrum handlowo-usługowe, usytuowane przy głównej autostradzie wjazdowej do miasta, na pewno zyska klientów.

Uchylił drzwi na tyle, aby wśliznąć się do środka, przekręcił klucz i przez chwilę zastygł w bezruchu, wsłuchując się w nie zmąconą żadnym odgłosem ciszę. Za kilka godzin budynek zapełni się pracownikami firm budowlanych i wnętrzarskich oraz właścicielami poszczególnych lokali, a wtedy żegnaj spokoju. Westchnął ciężko. Było jeszcze tyle do zrobienia, a do wyznaczonej daty otwarcia zostały już tylko niecałe dwa tygodnie.

Omijając pozostawione przez robotników deski i skrzynie z narzędziami ruszył w kierunku niesprawnych na razie ruchomych schodów. Producent obiecał niezwłocznie wymienić zepsuty silnik. Od tego czasu minęły dwa miesiące. Za każdym razem, gdy dzwonił do niesłownej firmy, zapewniano go, że nowy silnik jest już w drodze. Założywszy, że każdy z jego rozmówców mówił prawdę, do tej pory Adam powinien otrzymać jakieś dziesięć nowych silników, z których być może jeden okazałby się sprawny.

Wspinając się po schodach rozmyślał o całej serii przykrych niespodzianek, jakie towarzyszyły budowie kompleksu. Można by przyjąć, że kłopoty zaczęły się w chwili, kiedy czerwonym flamastrem zaznaczył w kalendarzu planowaną datę otwarcia Evergreen Mail.

Niepomyślną wróżbą było przekręcenie jego nazwiska na pięćdziesięciu tysiącach arkuszy papieru firmowego. Potem, ledwie zdążyli zalać fundamenty, zastrajkowali robotnicy budowlani. Jako bezpośrednią przyczynę podali brak przenośnych sanitariatów. Pech chciał, że akurat zabrakło przenośnych sanitariatów w całym Colorado i trzeba je było sprowadzić z sąsiedniego stanu. Kiedy udało się wreszcie uporać ze strajkiem, nad miastem przeszła dwutygodniowa fala wyjątkowo ulewnych deszczów. Adam nie był nawet tym zbytnio zdziwiony. Przecież nieszczęścia na ogół chodzą parami.

W końcu przestało padać i przedsiębiorca mógł wejść na budowę. Przez kolejnych parę miesięcy wszystko szło jak po maśle. Były, rzecz jasna, pewne drobne problemy i niedociągnięcia, z jakimi powinien się liczyć każdy rozsądny człowiek - a za takiego Adam się uważał - realizujący tak ogromne przedsięwzięcie. Kiedy budynek stanął pod dachem i rozpoczęto prace wykończeniowe, był pewny, że nic złego nie może się już wydarzyć.

Powinien był jednak odpukać w nie malowane drewno, bo zaledwie miesiąc później jego menedżer uległ namowom konkurencji, a raczej bardzo atrakcyjnej córce właściciela. W rezultacie dotąd nie udało mu się znaleźć odpowiedniego następcy. Jakby tego nie było dosyć, w zeszłym tygodniu zatrzymano za jazdę po pijanemu człowieka, który miał się przebrać za Świętego Mikołaja. Zanosiło się na to, że kandydat na Świętego Mikołaja spędzi najbliższy miesiąc za kratkami. Adam stanął przed problemem znalezienia nie tylko nowego człowieka, ale i fotografa, ponieważ żona tamtego odmówiła współpracy.

Adam z niezadowoleniem potrząsnął głową. Najlepiej byłoby w ogóle zrezygnować z tego pomysłu, ale Święty Mikołaj, z którym najmłodsi klienci mogliby zrobić sobie zdjęcie, był tradycyjną atrakcją. Poza tym rozesłano już kupony uprawniające do dziesięcioprocentowej zniżki, a Adam z własnego doświadczenia wiedział, że nie ma nic gorszego niż zawiedzeni klienci, którzy uważają, że nabito ich w butelkę.

Wszedł do biura, rzucił płaszcz na krzesło i sięgnął po dzbanek do kawy. Przygotowując świeży napój zmówił w duchu krótką modlitwę dziękczynną. Na szczęście sekretarka nie zapomniała uzupełnić zapasów kawy.

Zdążył już opróżnić prawie pół dzbanka i przejrzeć wczorajszą pocztę, kiedy zjawiła się Vivian, jego sekretarka. Wymienili krótkie pozdrowienie, po czym każde zajęło się swoją pracą. Ciekawe, jaką niespodziankę zgotował mi los na dziś? - pomyślał Adam. Był przekonany, że nie może to być nic sympatycznego.

- Och, tatku, przestań wreszcie narzekać! - westchnęła ze zniecierpliwieniem Christy Knight.

Dociskając pedał gazu przejechała przez skrzyżowanie na żółtym świetle, ignorując ostrzegawcze okrzyki ojca.

- Gdybyś się tak nie grzebał, nie musielibyśmy się teraz spieszyć. Wiesz, jak bardzo zależy mi na tej pracy.

Robert Knight rzucił córce obrażone spojrzenie.

- Nie powinienem był w ogóle dać się namówić. Wyglądam idiotycznie!

Christy przyjrzała mu się uważnie.

- Nieprawda. Wyglądasz jak najprawdziwszy Święty Mikołaj.

Christy modliła się w duchu, aby zdążyli na czas. Bardzo zależało jej na tym zajęciu i gotowa była zrobić wszystko, by je dostać. Wiedziała, że to wspaniała okazja, aby wylansować studio, które niedawno otworzyła. Prawie tydzień zajęło jej przekonanie ojca, aby zgodził się wystąpić jako Święty Mikołaj. Nadawał się do tej roli jak mało kto. Długa siwa broda i spory brzuszek sprawiały, że nawet bez przebrania wyglądał jak żywe wcielenie tej sympatycznej postaci. To właśnie z powodu tuszy Robert tak zajadle bronił się przed tym pomysłem. Starszy pan był bardzo czuły na punkcie swego wyglądu. Christy wiedziała jednak, że kiedy tylko pierwsze dziecko wdrapie mu się na kolana, ojciec zapomni o złym humorze i będzie w siódmym niebie.

- Sekretarka mówiła, że zachodnie wejście będzie otwarte - zauważyła Christy, wjeżdżając na parking. - Ciekawe, które to?

- Tyle razu mówiłem ci, że zachód jest od strony gór, nie pamiętasz? - Z rezygnacją westchnął starszy pan.

- A tak. Faktycznie - przytaknęła. - To przez te trzy lata, które spędziłam w Filadelfii. Pomieszały mi się strony świata.

- I nie tylko to - mruknął jej ojciec, kiedy opony zapiszczały ostrzegawczo na zakręcie. - Jeździsz jak szalona. Jeśli nie zwolnisz, to spotkanie, na które się tak bardzo spieszysz, w ogóle nie dojdzie do skutku.

Christy zignorowała tę uwagę. Robert Knight był urodzonym pesymistą. Narzekanie miał po prostu we krwi. Wiedziała jednak, że pod maską gderliwego marudy kryło się złote serce przepełnione miłością do całego świata.

Popatrzyła na ojca z czułością. Była wyjątkowo zżyta z rodzicami. Ilona i Robert Knightowie spędzili ze sobą ponad dwadzieścia lat, zanim doczekali się dziecka. Przyjście na świat małej dziewczynki przyjęli z ogromną radością. Swoje niecodzienne imię Christmas zawdzięczała temu, że urodziła się właśnie dwudziestego piątego grudnia, w dzień Bożego Narodzenia. Przez następne dwadzieścia dwa lata Christy wzrastała w atmosferze ciepła i miłości. Kiedy jednak skończyła college, zdecydowała, że najwyższy czas wyrwać się spod rodzicielskiej kurateli. Wyjechała do Filadelfii, gdzie podjęła pracę w dużej spółce fotograficznej. W ten sposób mogła nie tylko zdobyć doświadczenie w zawodzie, który ją interesował, ale również nauczyć się żyć na własny rachunek. Niestety, już w pierwszych tygodniach stwierdziła, że wykonywane właśnie zajęcie nie jest tym, co chciałaby robić przez resztę życia. Kiedy parę miesięcy później Robert Knight zachorował na serce, Christy bez żalu porzuciła Filadelfię, aby zaopiekować się rodzicami. Przez ponad dwadzieścia lat rodzice troszczyli się o nią spełniając każdą jej zachciankę. Teraz role się odwróciły. Ona zajmie się nimi, by chociaż w niewielkiej części odwdzięczyć się za lata poświęceń i wyrzeczeń. Dlatego właśnie tak bardzo potrzebowała tej pracy. Ponadto lekarz opiekujący się jej ojcem był zdania, że starszemu panu przydałoby się jakieś lekkie zajęcie. Coś, co odwróciłoby jego myśli od choroby. Christy wiedziała, że rola Świętego Mikołaja byłaby idealnym rozwiązaniem.

- Jesteś gotowy? - spytała, zatrzymując samochód przed zachodnim wejściem.

Odpowiedziało jej niewyraźne mruknięcie. Christy przechyliła się przez oparcie fotela i pocałowała ojca w policzek. - Dziękuję ci, tatku, że się zgodziłeś. To dla mnie bardzo ważne.

- Dobrze, już dobrze. Lepiej się pośpiesz. - Robert Knight otworzył drzwiczki samochodu. - Pamiętaj, że za wypożyczenie tych strojów płacimy od godziny.

Christy dołączyła do ojca drżąc z zimna.

- A gdzie twój płaszcz? - Starszy pan popatrzył na cienki kostium elfa, kręcąc głową z niezadowoleniem.

- Płaszcz zepsułby cały efekt - rzuciła krótko dziewczyna, biegnąc w kierunku wejścia.

- Zapalenie płuc to poważna sprawa - gderał jej ojciec. - Jak się rozchorujesz, nici z pracy.

- O mnie się nie martw. Jestem zdrowa jak przysłowiowa ryba.

- Chciałbym w to wierzyć - nie przestawał narzekać starszy pan, otwierając drzwi i przepuszczając córkę przodem.

Christy niepewnie rozejrzała się po ogromnym holu. Ogłuszył ją hałas młotków i pił. Zakręcił w nosie unoszący się wszędzie pył. Kichnęła kilkakrotnie, po czym jej twarz rozjaśnił uśmiech zadowolenia, kiedy robotnicy przerwali pracę, by powitać ją pełnymi uznania spojrzeniami. Ktoś nawet zagwizdał z podziwu.

Robert złapał Christy za rękę i pociągnął w stronę schodów. Nagle zaczęło mu się bardzo spieszyć. Sekretarka poinformowała ich, że biuro znajduje się na piętrze, na prawo od schodów.

- Hej, nie tak szybko! - zaprotestowała Christy.

- Powinnaś była jednak włożyć ten płaszcz. - Starszy pan obrzucił robotników groźnym spojrzeniem. Christy przystanęła, by pomachać im ręką.

- Christmas! - oburzył się Robert Knight.

- Ojej, tatku! Przecież to nic złego.

- Twoja matka umarłaby ze wstydu, gdyby widziała, jak się zachowujesz.

Christy nie miała zamiaru się spierać. Wiedziała swoje. Zgrabne nogi odziedziczyła po matce, która mimo skończonych sześćdziesięciu lat nadal przyciągała spojrzenia przechodniów. Christy dałaby głowę, że Ilonie sprawiały one przyjemność, chociaż trzymała to w głębokim sekrecie przed mężem. Robert Knight był teraz tak samo zazdrosny o żonę jak pół wieku temu.

Wreszcie dotarli do biura. Christy poprawiła czapeczkę dopełniającą strój i odważnie pchnęła drzwi. Powitało ich rozbawione spojrzenie sekretarki.

- Panna Knight, prawda?

- Tak, a to mój ojciec, najprawdziwszy Święty Mikołaj - odwzajemniła uśmiech Christy. Starszy pan zamruczał coś niewyraźnie pod nosem.

- Pan Worth rozmawia teraz przez telefon. Zechcą państwo usiąść i chwilę zaczekać. Od samego rana mamy tu takie zamieszanie, że zapomniałam powiedzieć mu o spotkaniu.

- Nic nie szkodzi. Mamy dużo czasu - odpowiedziała szybko Christy, siadając na wygodnej kanapie w rogu pokoju i wskazując ojcu miejsce obok. Starszy pan zamruczał gniewnie pod nosem. Pędzili tu na złamanie karku, a teraz muszą czekać, aż ktoś raczy z nimi porozmawiać.

W końcu sekretarka podniosła się zza biurka i zniknęła za drzwiami prowadzącymi do gabinetu szefa. Zza ściany dobiegał niewyraźny szmer rozmowy, po czym podniesiony męski głos powiedział:

- Mam już dosyć zespołów. Święty Mikołaj ma być niezależny od fotografa. Jeśli jednemu coś się przytrafi, drugi nie zostawi mnie na lodzie. Podziękuj tym ludziom za fatygę i powtórz, że bardzo mi przykro, ale to nie jest zajęcie dla dwóch osób.

Christy rzuciła ojcu zawiedzione spojrzenie. Była pewna, że gdyby ten cały Worth zobaczył zrobione przez nią zdjęcia, miałaby pracę w kieszeni. Poza tym, czy ktoś inny może być tak podobny do Świętego Mikołaja jak jej ojciec?!

Robert Knight popatrzył uważnie na córkę. Na jego twarzy też odbiło się rozczarowanie. Christy zrozumiała, że pomimo gderania i narzekań starszy pan cieszył się na tę odmianę w swoim życiu. Do licha! - zaklęła pod nosem. Ta praca była mu potrzebna jak lekarstwo. Tylko w ten sposób będzie w stanie otrząsnąć się z przygnębienia, w jakie wpędziła go choroba.

W tej samej chwili rozczarowanie na twarzy Roberta zastąpiła determinacja. Zerwał się z kanapy, i ciągnąc za sobą Christy, wkroczył do gabinetu tajemniczego szefa z wesołym okrzykiem:

- Ho! Ho! Ho!

W pierwszej chwili Christy przestraszyła się, ale szybko uświadomiła sobie, że nie był to zły pomysł. Jeśli dobrze to rozegrają, może uda im się nakłonić Wortha, aby zlecił im tę robotę.

Adam Worth odwrócił się gwałtownie w stronę intruzów. Nim jednak zdążył zgromić ich spojrzeniem, potężny mężczyzna w przebraniu Świętego Mikołaja złapał go za rękę i potrząsając nią zawołał:

- Robert Knight, do usług szanownego pana. A to -wypuścił dłoń Adama, by wskazać kulącą się za jego plecami dziewczynę przebraną za elfa - moja córka. Najlepszy fotograf w Colorado Springs.

Adam już otwierał usta, by powiedzieć im, żeby sobie poszli, kiedy dziewczyna wychyliła się i postąpiła krok naprzód. Ujęła jego dłoń, potrząsając nią z takim samym zapałem jak jej ojciec.

- Nie wyobraża pan sobie, jak bardzo się cieszę z tego spotkania, panie Worth - powiedziała. - Jak tylko pana ujrzałam, wiedziałam, że będzie nam się dobrze współpracowało.

- Ale... - niepewnie zaczął Adam. Przerwał mu tubalny głos starszego pana.

- Christy, pokaż panu zdjęcia.

- Już się robi, tatku.

Dziewczyna położyła trzymaną pod pachą teczkę na stojącym obok biurka krześle i pochyliła się, by ją otworzyć.

Ładne nogi, pomyślał Adam, obrzucając pełnym podziwu spojrzeniem zgrabną sylwetkę dziewczyny. Może trochę za niska, ale całkiem niezła. Po krzyżu przebiegł przyjemny dreszczyk podniecenia. Do licha! Jeśli tak reaguje na widok nieznanej ładnej dziewczyny, to znak, że powinien koniecznie coś zrobić ze swoim życiem osobistym.

- Hm, no cóż, faktycznie nie zaszkodziłoby przyjrzeć się tym fotografiom - zamruczał.

- To nie będzie bolało - zapewniła go żartobliwie dziewczyna, rozkładając na biurku duże, czarno-białe plansze.

Jeszcze nie zdążył na nie spojrzeć, a już poczuł zapach perfum. Ciężki, zmysłowy, drażniący. Co, do diabła, się ze mną dzieje! - zaklął w duchu. Koniecznie musi znaleźć sobie jakąś kobietę.

- Bardzo dobre - pochwalił leżący przed nim portret dziecka.

- Prawdę mówiąc, to najgorsze zdjęcie z całej kolekcji - uśmiechnęła się dziewczyna, poprawiając czapeczkę na upiętych do góry blond włosach. - Reszta jest dużo lepsza - dodała, rozkładając fotografie na biurku.

Miała rację. Kolejne zdjęcie okazywało się lepsze od poprzedniego. Adam był zaskoczony, że tak doskonale oddawały one osobowość uwiecznionych na nich dzieci. Z rozłożonych przed sobą fotografii wybrał jedną, przedstawiającą małą ciemnowłosą dziewczynkę z figlarnym uśmiechem na pyzatej buzi. Przypominała mu przyrodnią siostrę, Danielle. Odchylił się w fotelu i, trzymając zdjęcie w wyciągniętej dłoni, studiował je uważnie.

Christy przysiadła na krawędzi biurka, nie spuszczając badawczego wzroku z twarzy mężczyzny. Adam Worth był dużo młodszy niż sądziła. Zbliżał się do czterdziestki. Założę się, że jest cholernie fotogeniczny! - pomyślała. Byłoby cudownie, gdyby zgodził się na krótki seans przed obiektywem. Ciemne włosy, rozjaśnione miejscami przez słońce, szczupła twarz o regularnych, wyrazistych rysach i bystre, czarne oczy stanowiły bardzo pociągającą całość. Sądząc zaś po szerokiej, muskularnej piersi, reszta też nie była najgorsza.

Mężczyzna uniósł twarz i ich spojrzenia się zderzyły. Uśmiechnął się. Tak, to bardzo przystojny facet, podsumowała Christy.

- Świetny z pani fotograf, panno...

- Knight. Christmas Knight, przez k na początku -przedstawiła się. -I dziękuję za komplement.

Adam kiwnął głową. Jego wzrok zatrzymał się na sylwetce dziewczyny. Miała najładniejsze nogi, jakie kiedykolwiek widział. Z trudem powstrzymał chęć, by położyć dłoń na odkrytym kolanie.

- Ma pani niezwykłe imię - zauważył, niechętnie odrywając wzrok od nóg Christy.

Dziewczyna się roześmiała.

- To wina taty. To on mnie tak nazwał.

Adam przeniósł spojrzenie na starszego pana w przebraniu Świętego Mikołaja. Z tą siwą brodą i korpulentną sylwetką wyglądał jakby zszedł z kart bajek dla dzieci. Adam pożałował wcześniejszego postanowienia.

- Bardzo mi przykro - zaczął - chociaż spełniacie państwo wszystkie warunki, nie mogę, niestety, skorzystać z waszej propozycji.

- Ale dlaczego? - wyrwało się Christy, choć dobrze znała odpowiedź.

- Mam pecha do zespołów.

- Jeśli chodzi panu o tę historię z Hendersonami, mogę pana zapewnić, że mój tata nie pija alkoholu. Woli sok z żurawin.

- To dobre na nerki - wtrącił starszy pan.

- Podobno - przytaknął Adam - ale mimo to...

- Proszę powstrzymać się z ostateczną decyzją, póki nie dowie się pan, jakie są nasze warunki - przerwała mu Christy. Wiedziała, że musi mieć tę pracę. Bez niej nie będzie w stanie opłacić rat za dom i samochód. Musiałaby sięgnąć do oszczędności, a to byłaby już ostateczność. Poza tym, ojcu potrzebne było jakieś zajęcie, które odwróciłoby jego myśli od choroby.

- Warunki nie mają tu nic do rzeczy - upierał się Adam.

- Nie byłabym taka pewna. Na pana miejscu najpierw posłuchałabym - nalegała Christy.

- No, dobrze. Mogę wam poświęcić pięć minut - zgodził się Adam, zerkając na zegarek.

- Widziałam pańskie kupony. Pewnie postanowił pan z własnej kieszeni pokryć straty, na jakie narazili pana Hendersonowie zrywając umowę, czy tak?

Adam przytaknął.

- Jeśli zleci nam pan pracę, będziemy honorować te kupony. Mało tego, sami pokryjemy różnicę.

- Myśli pani, że możecie sobie na to pozwolić? - zdziwił się Adam.

- Nie możemy sobie pozwolić, aby praca przeszła nam koło nosa. Poza tym, z naszego udziału gotowi jesteśmy pokryć wydatki na łakocie dla dzieci.

- A właśnie, jaki miałby być ten udział? - Adam popatrzył na nią podejrzliwie.

Christy poprawiła się na biurku i zakołysała długimi nogami. Spojrzenie Adama automatycznie przeniosło się na jej nogi. Uśmiechnęła się z zadowoleniem. Wiedziała, że to chwyt poniżej pasa, ale, jak mówią, cel uświęca środki, a ona gotowa była na wszystko. Wolno przeciągnęła ręką po nodze, od kostki, po udo, niby to poprawiając rajstopy. Zareagował tak, jak można było się spodziewać. Oczy o mało nie wyskoczyły mu z orbit.

- Taki sam, jaki obiecał pan Hendersonom.

- No cóż, sam nie wiem - odpowiedział, nie odrywając wzroku od jej nóg.

Christy poczuła, że jest bliska zwycięstwa.

- Zaproponuję panu układ, jakiego nie będzie pan mógł odrzucić - naciskała.

Adam roześmiał się. Po braku zmarszczek wokół oczu i ust domyśliła się, że śmiech nie był zbyt częstym gościem na tej przystojnej twarzy. Ciekawe dlaczego? Jeśli uda jej się zdobyć to zajęcie, być może nadarzy się okazja, żeby się tego dowiedzieć. Zręcznie zeskoczyła z biurka i kładąc obie dłonie na blacie, pochyliła się w stronę mężczyzny.

Adam patrzył teraz prosto w błękitne oczy, jasne jak niebo w upalny lipcowy dzień. Po raz pierwszy od chwili kiedy weszła do jego gabinetu, zauważył, jaka jest piękna z tą drobną twarzyczką w kształcie serca, długimi, ciemnymi rzęsami i zmysłowymi ustami.

Wyobraził sobie, jak cudownie musi wyglądać z rozpuszczonymi włosami, i z wrażenia zaschło mu w gardle. Miała wyjątkowo zgrabne nogi, ale ta twarz była wspaniała. Jak to się stało, że nie zauważył tego wcześniej?!

- Hmm - odchrząknął zażenowany - więc co mi pani zaproponuje?

- Dam panu gwarancję.

- Gwarancję? Christy przytaknęła.

- Określi pan w przybliżeniu, ile pieniędzy, pańskim zdaniem, przysporzy panu i centrum Święty Mikołaj, a ja założę tę sumę z własnych środków. Jeśli okaże się, że nie podołamy zadaniu, będzie pan mógł zatrzymać pieniądze.

Adam uniósł brwi w górę. Nie chciał jej pieniędzy. Pomysł z gwarancją wydał się mu dość podejrzany. Zdjęcia ze Świętym Mikołajem to na pewno źródło niemałego dochodu, ale nie takiego, by warto ryzykować własne pieniądze. Musiało jej naprawdę bardzo zależeć na tej pracy.

- No cóż, sam nie wiem - powtórzył, choć zdawał sobie sprawę, że wszystko zostało już przesądzone. Wbrew temu, co podpowiadał zdrowy rozsądek, postanowił zatrudnić Christy i jej ojca. Potrzebował dobrego fotografa, a zdjęcia, które przed chwilą obejrzał, potwierdzały, że Christy zna swój fach. Byłby ostatnim głupcem, gdyby pozwolił jej teraz odejść.

- Zostały nam jeszcze dwie minuty -przerwała milczenie Christy, zerkając na zegarek. - Proszę wykorzystać ten czas i zastanowić się nad naszą propozycją. Zaczekamy.

Adamowi spodobał się jej upór i konsekwencja w dążeniu do raz obranego celu

- Moja sekretarka prześle wam kontrakt - oznajmił.

- Naprawdę? To cudownie - ucieszyła się Christy. -Kiedy mam złożyć gwarancję.

- Niech te pieniądze zostaną tam, gdzie są. Wierzę, że wypłaci mi je pani, jeśli zajdzie taka potrzeba.

- Dziękuję. Nie pożałuje pan tego, że dał pan nam tę pracę, panie Worth - zapewniła go.

Wierzył jej, choć sam nie wiedział, dlaczego. Uśmiechnął się w duchu, kiedy uświadomił sobie, że nawet nie poprosił o referencje. Na dobrą sprawę, te zdjęcia, którymi się tak zachwycał, mógł zrobić ktoś inny.

- Nie wątpię - powiedział na głos. Było nie było, potrzebował fotografa, a darowanemu koniowi nie zagląda się w zęby. - Oczekuję was tu pierwszego grudnia, z samego rana. Do tego czasu ustalimy jeszcze, jak ma wyglądać wasze stoisko. Jeśli macie jakieś specjalne życzenia, dajcie mi znać.

- Wszystko, czego mi trzeba, to krzesło dla Świętego Mikołaja - uśmiechnęła się Christy, zbierając rozrzucone na biurku fotografie i chowając je do teczki.

Adam wstał, by pożegnać się ze starszym panem, po czym ścisnął dłoń Christy. Kiedy ich spojrzenia spotkały się, odniósł wrażenie, jakby znali się całe życie.

- Cieszę się, że będziemy razem pracowali, panie Worth - powiedziała Christy, przerywając ten trochę zbyt długo trwający uścisk. Czuła się nieswojo, gdy ta duża, ciepła dłoń zamknęła się na jej drobnej rączce.

- Ja też - odparł - i proszę, mów mi Adam. Dziewczyna uśmiechnęła się. Z uśmiechem na twarzy wyglądała nieco doroślej. Ciekawe, ile ma lat? - pomyślał.

- Dwadzieścia pięć.

- Co proszę? - zdziwił się Adam.

- Poznałam po twojej minie, że zastanawiasz się, ile właściwie mam lat - wyjaśniła Christy. - Moja mama twierdzi, że jeszcze będę się cieszyła, że wyglądam tak młodo.

- Na pewno - odwzajemnił uśmiech Adam.

- A więc, do zobaczenia pierwszego.

- Z samego rana - przypomniał.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ROZDZIAŁ 2

 

 

Adam był zły na siebie, że do tej pory nie postarał się o nowego menedżera. Nadzorował montaż świątecznych dekoracji, choć na biurku czekała cała masa rachunków, które należało niezwłocznie przejrzeć. Wydał na dekoracje fortunę i nie mógł pozwolić, aby robotnicy porozwieszali je według własnego widzimisię.

Miał nadzieję, że zdążą uporać się ze wszystkim na czas. Po obu stronach głównego wejścia miały stanąć drzewka, ozdobione światełkami i różnokolorowymi bombkami. Największa choinka zajmie honorowe miejsce pośrodku holu. Na piętrze kursować będzie wesoła kolejka, którą dzieci podążałyby przez świat baśni. Każda stacja tego specjalnego pociągu przedstawiała sceny związane ze świętami Bożego Narodzenia. Święty Mikołaj w otoczeniu elfów będzie spacerował wśród dzieciarni. Prze...

[ Pobierz całość w formacie PDF ]
  • zanotowane.pl
  • doc.pisz.pl
  • pdf.pisz.pl
  • amelia.pev.pl